บทที่ 2 สิ่งที่ดวงจันทร์ทำให้ฉันเชื่อ

มุมมองของดิยา

ฉันจำคืนพระจันทร์เต็มดวงได้

ความทรงจำนี้เริ่มต้นแบบนั้นเสมอ

เย็นวันพฤหัสบดีวันนั้น พีทมาหาฉันที่ห้องสมุด

“วางหนังสือลง” เขาพูด พลางพิงกรอบประตูอย่างมั่นใจในแบบของคนที่ไม่เคยถูกใครปฏิเสธเลยสักครั้งในชีวิต “เราออกไปข้างนอกกัน”

“พีท ฉันมีงานต้องส่ง.....”

“ดิยา” เขาเรียกชื่อฉันแบบนั้น ขณะมือค่อย ๆ เคลื่อนมาโอบทรวงอกฉันไว้ “เฮ้ เชื่อใจฉันสิ วางหนังสือไว้เถอะ”

สมาธิของฉันหายวับไปในทันที

ไม่มีใครห้ามเราที่ประตู แน่นอนว่าไม่มี เขาคือพีท ลีดซิลเวอร์ ทายาทของอัลฟ่าแห่งลีดคลอว์ และพวกยามก็หลีกทางให้เขาตั้งแต่ก่อนเขาจะเดินไปถึงเสียอีก ตอนนั้นฉันรู้สึกตื่นเต้นเล็ก ๆ อย่างโง่เขลา เพียงเพราะได้เป็นผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเขา ผู้หญิงที่เขาเลือกจะพาออกไปนอกประตูนั้น ในคืนวันพฤหัสบดีที่พระจันทร์เต็มดวง

ตอนนี้ฉันรู้ดีกว่านั้นแล้ว

แต่ในคืนนั้น ฉันไม่รู้อะไรเลย นอกจากมือของเขาที่อบอุ่นเมื่อกุมมือฉันไว้ ถนนที่อาบไปด้วยแสงสีเงิน และท่าทางการขับรถของเขา ราวกับเขาเป็นเจ้าของค่ำคืนนี้

กระท่อมหลังนั้นอยู่ลึกเข้าไปในป่า ห่างจากสถาบันราวสี่สิบนาที เมื่อเขาผลักประตูเปิด ฉันก็หยุดเดิน

เทียนนับสิบเล่ม เปลวไฟเล็ก ๆ อบอุ่น เรียงรายอยู่ทุกหนแห่ง ดอกไม้ป่าถูกปักไว้ในขวดโหลบนโต๊ะ เสียงดนตรีดังคลอแผ่วเบามาจากที่ไหนสักแห่ง เป็นทำนองเชื่องช้าเจ็บลึกที่ฉันรับรู้ในอก ก่อนหูจะทันฟังมันจริง ๆ ทั้งห้องอบอวลด้วยกลิ่นสนและกลิ่นหวานบางอย่าง

“พีท...”

“ชอบไหม” เขามองสีหน้าฉันอย่างระวัง ราวกับปฏิกิริยาของฉันเป็นสิ่งเดียวในโลกที่เขาสนใจ

ฉันยิ้มออกไปอย่างโง่เขลาและหลงเชื่อเต็มประตู

แล้วเขาก็ยิ้ม รอยยิ้มช้า ๆ เป็นส่วนตัว รอยยิ้มที่เขาจะมีให้เฉพาะช่วงเวลาที่มีแค่เราสองคนเท่านั้น เขาดึงฉันเข้าไปใกล้ กระซิบชื่อฉันแนบเส้นผมของฉัน และฉันก็คิด... ฉันคิดจริง ๆ ว่า...

คืนนั้นฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก

ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนคนโง่

เพราะคืนนั้นถูกจัดวางมาแล้ว

เทียน ดอกไม้ เสียงเพลง จังหวะเวลาของคืนพระจันทร์เต็มดวง ทั้งหมดนั้นคือการตระเตรียม ฉาก เวที เหยื่อล่อ

และฉันก็เดินเข้าไปเอง แล้วยังตอบตกลงอีก


ตอนที่ฉันไปถึงริมทะเลสาบ เขามาถึงก่อนแล้ว เขาตอบข้อความของฉันและยอมมาเจอ

เขายืนอยู่ตรงขอบน้ำ มือทั้งสองล้วงอยู่ในกระเป๋า แสงยามบ่ายแก่จับอยู่ตรงแนวกราม หัวไหล่ และท่าทีผ่อนคลายเป็นธรรมชาติแบบที่ทำให้โลกทั้งใบดูเหมือนสถานที่แสนสบายซึ่งถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความสะดวกของเขาโดยเฉพาะ

น่าหงุดหงิดชะมัดที่เขายังหล่อกว่าที่ฉันจำได้เสียอีก

เขาหันมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของฉันบนทางกรวด สายตากวาดมองฉันครั้งหนึ่ง เร็วและประเมินค่า

“ว่าไง” เขาพูด

คำเดียว นั่นคือคำทักทายของเขา ไม่ใช่ชื่อฉัน ไม่ใช่ไง เป็นอะไรหรือเปล่า หรือคำพูดใด ๆ ที่ยอมรับว่าเราเคยมีความหมายต่อกัน แค่ “ว่าไง”

ฉันดึงกระดาษผลตรวจที่พับไว้จากกระเป๋า แล้วยื่นให้เขา

เขามองมัน แต่ไม่ได้รับไป

“นั่นบ้าอะไรวะ” รอยยิ้มช้า ๆ แผ่ขึ้นบนใบหน้าเขา ทั้งเฉื่อยชาและใจร้าย “จดหมายรักเหรอ อย่าบอกนะว่า...เธอมาขอร้องให้ฉันรับเธอกลับไป” เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วเอียงศีรษะไปทางแนวต้นไม้ “หรือจะตัดบทเลยก็ได้ ไปหลังต้นไม้นั่นแล้วฟาดกันสักยก เอาย้อนความหลังหน่อยเป็นไง”

“ไอ้เลวเอ๊ย พีท” เสียงของฉันนิ่งกว่าที่คิด “นายคิดว่าโลกทั้งใบหมุนรอบตัวนาย คิดว่าคนอื่นเป็นแค่ของเล่นที่นายจะหยิบขึ้นมาหรือโยนทิ้งเมื่อไรก็ได้ตามใจ”

รอยยิ้มของเขาจางลงเล็กน้อย

“เฮ้” เขากางมือออก “เธอต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ดิยา เธอส่งข้อความลึกลับมา ฉันก็มาแล้ว ก็พูดมาสิว่าเธอมาพูดอะไร”

ฉันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง มองริมฝีปากที่ฉันเคยจูบ มองมือที่ฉันเคยคิดว่าปลอดภัย

แล้วฉันก็พูดออกไปตรง ๆ

“พีท...ฉันท้อง”

ทะเลสาบกระเพื่อมซัดหินเบา ๆ อยู่ด้านหลังเขา นกตัวหนึ่งร้องมาจากที่ไหนสักแห่งในแนวไม้ โลกยังคงหมุนต่อไป อย่างไม่ไยดี

พีทจ้องฉัน สีหน้าของเขามีบางอย่างเคลื่อนผ่าน ความสับสน สับสนจริง ๆ ราวกับฉันเพิ่งพูดกับเขาเป็นภาษาแปลกปลอมที่เขาฟังไม่ออก

“โอเค...” เขาพูดช้า ๆ “เธอบอกฉันเพราะ...?”

“เพราะนายคือพ่อของเด็ก พีท”

ผ่านไปหนึ่งวินาที แล้วสองวินาที

จากนั้นเขาก็หัวเราะ

เขาหัวเราะออกมาจากอก เสียงดัง จนตัวงอเล็กน้อยเหมือนฉันเพิ่งพูดมุกที่ดีที่สุดเท่าที่เขาได้ยินมาตลอดทั้งปี เขาหัวเราะจนต้องยกมือกุมท้อง จนดวงตาคลอไปด้วยน้ำ

“เธอ...” เขายืดตัวตรงแล้วชี้มาที่ฉัน ยังยิ้มกว้างอยู่ “เธอนี่มันตัวตลกชัด ๆ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอฉลาด ดิยา แต่ไม่รู้เลยว่าเธอเป็นตัวตลกได้เหมือนกัน”

ฉันไม่สะดุ้ง ฉันเตรียมใจไว้กับปฏิกิริยาหลายแบบ แม้แต่แบบนี้ด้วย

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น” ฉันพูด “ฉันไม่สบายมาหลายสัปดาห์แล้ว เช้านี้ฉันไปคลินิกมา นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ พีท”

เสียงหัวเราะดับลง และสิ่งที่เข้ามาแทนกลับเลวร้ายกว่าเดิม

“อย่า” เขาพูดเสียงต่ำ เป็นคำเตือน “อย่ามายืนตรงนี้แล้วพูดเรื่องนี้กับฉัน”

“พีท....”

“เธอจะให้ฉันยอมรับเรื่องนี้ได้ยังไงวะ” น้ำเสียงของเขาเย็นลงจนน่ากลัว “เธอเป็นโอเมกา เป็นเศษสวะที่ได้ทุนการศึกษา เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร เธอรู้ไหมว่าครอบครัวฉันคืออะไร” เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เพียงเพื่อย้ำระยะห่างระหว่างเราที่เขารู้มาตลอด แม้ตอนที่ฉันไม่เคยรู้ตัว “ฉันยังเด็กเกินกว่าจะเป็นพ่อ และถึงต่อให้ไม่ใช่...ต่อให้วันหนึ่งเวลานั้นมาถึงและฉันพร้อม...มันก็จะไม่ใช่กับลูกของโอเมกา ไม่มีวันเป็นเธอ”

ทุกคำถูกจงใจเอ่ยออกมา

“เอามันออกซะ” เขาพูด “ถ้าเธอยังรู้ว่าอะไรดีกับตัวเอง”

ทะเลสาบยังคงนิ่งอยู่ด้านหลังเขา แม้แต่นกตัวนั้นก็เงียบไปแล้ว

“พีท...” เสียงของฉันสั่น เพียงครั้งเดียว ฉันเกลียดตัวเองที่เป็นแบบนั้น “พีท ได้โปรด อย่าทำแบบนี้”

เขามองฉัน

และฉันก็มองเห็นตอนที่เขาตัดสินใจ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป